Een eetbui doet zich voor in een soort roes, waarbij je de controle over het eten volledig verliest. Wat iemand tijdens een eetbui eet kan sterk verschillen, denk aan zoet of hartig, maar ook aan alles door elkaar. De drang naar eten is zó groot zijn dat het niet eens meer uitmaakt om wat voor eten het gaat: tijdens een eetbui moet het op. Voorbeelden zijn zelfs bevroren producten, oud brood, olijfolie en eten uit de prullenbak.

Een eetbui hebben mensen alleen. Het is zo schaamtevol dat je niet wil dat anderen dit zien. Naderhand voel je je vaak slechter dan voor de eetbui. Je walgt van jezelf, voelt je somber en schuldig. Door de schaamte is het vaak moeilijk om er met anderen over te praten. Mensen met eetbuien hebben vaak het idee dat zij te weinig discipline hebben en dat zij het zelf moeten oplossen. Deze eigen pogingen om de eetbuien te doen stoppen falen en versterken daardoor het negatieve zelfbeeld.

Deze gevoelens van schaamte en schuld worden vaak versterkt door opmerkingen van anderen en door hoe we als maatschappij kijken naar overmatig eten. Weinig eten en afvallen zien we als goed en sterk, te veel eten en aankomen zien we als fout en zwak. Afvallen leidt tot complimenten en respect, maar lukt het afvallen niet dan zien we dat als een gebrek aan discipline en doorzettingsvermogen.

Wanneer mensen vertellen over hun eetbuien krijgen ze vaak te maken met opmerkingen als: “Maar je kunt het toch gewoon niet doen als je er zoveel last van hebt?”, “Dan stop je toch gewoon?” en “Joh, ik eet toch ook wel eens een zak chips leeg!”. Iemand met eetbuien heeft dat stoppen al vaak genoeg geprobeerd. Eetbuien draaien om veel meer dan alleen eten en al helemaal niet om een gebrek aan discipline. Eetbuien moeten serieus worden genomen, altijd. Luister hier naar het verhaal van Nicole: